donderdag 20 september 2018

Spoedcursus "hoe versla ik mijn draak?"

Iedereen kent ze wel, die stemmetjes. Soms luid en opdringerig soms zachtjes maar zeer hardnekkig. Je drukt ze weg, overschreeuwd ze zelfs maar het lukt ze niet om ze de baas te worden. "Nee, laat die promotie maar aan mij voorbij gaan, leidinggeven kan ik echt niet" "Ik hou niet van ouders op het plein, ze hebben het vast altijd over mij" "Ik ben die nieuwe broek eigenlijk niet waard"......
De stemmetjes kunnen van alles verzinnen om je rot te laten voelen. Het zijn draken die steeds weer hun koppen op steken en je dag verpesten. Maar er is hoop, want de tijd van Michael is aangebroken. Hij die vocht en overwon gaat ons de moe geven om nu ook onze eigen draak te verslaan.

Hier onder volgen wat tips. Bij juist opvolgen en het tonen van je moed en doorzettingsvermogen zullen die groenen krengen zich terug trekken in hun holen en voel jij je sterker dan ooit!

Welkom bij de spoedcursus
"Hoe versla ik mijn draak?"

* Als je een draak tegenkomt loop je er NIET voor weg.
* Verzamel al je moed en kijk de draak recht in de ogen. Hier zie je de gestalte van jouw draak. Elke draak is uniek, iedereen ziet iets anders in de ogen van een draak. Het is belangrijk om jouw draak heel goed te bekijken, wat doet hij, wat zegt hij en hoe komt hij daar.
* Draken zijn gek op negatieve gedachtes. Het is als chocolade voor ze, ze smullen er van maar ze groeien er ook enorm van. Elke keer als jij jezelf naar beneden praat, iets misgunt of piekert veert de draak weer op en staat klaar om zijn lekkernij in ontvangst te nemen en steeds dikker te worden. Dus onthoudt; VERBODEN DE DRAAK TE VOEDEN!
* Goed, je weet nu hoe je draak er uitziet en wat zijn karakter is en dat hij dol is op jouw gepieker. Het wordt tijd om hem aan te pakken. Het is jouw draak, niet die van je partner, niet die van je baas of je ouders. Nee is is jouw draak dus zul je hem ook zelf moeten dragen. Je legt hem niet stiekem bij iemand op de stoep en rent dan snel weg. Het beste is om de draak dood te zwijgen, je denkt en praat niet meer over hem. Dit vergt een enorme berg draag- en geestkracht, maar met de moed van Michael moet dat lukken. 
* Gaat de draak brullen, stamvoeten of zelfs met vuur spugen, laat je niet bang maken. Dat betekend dat je hem steeds meer in een hoek drijft, de draak wordt angstig. Blokkeer de negatieve gedachtes en vergeet niet;VERBODEN DE DRAAK TE VOEDEN!
* Zorg dat je steeds goed bent voorbereid op een eventuele uitbarsting van je draak. En stevige wapenuitrusting is dan ook geen overbodige luxe. Denk aan humor, kracht en inzet. Draken hebben een bloedhekel aan humor, ze verschrompelen bij het idee dat jij een moeilijke situatie met humor de baas kunt en niet bij de pakken neer gaat zitten. Ook helpt het om terug te denken aan een situatie waarin je ooit heel dapper was en waar je kracht en moed uit kunt putten. 
* Draken willen vooral veel aandacht. Als het doodzwijgen even niet lukt en hij staat te trekken aan zijn boeien en hij dol en dwaas briest. Ga dan naar buiten. Laat alles even van je afglijden en wees je even heel bewust van de natuur om je heen. Voel, ruik en beleef. Laad je weer helemaal op voor de strijd. 
* Nu zal de ene draak groter zijn dan de andere en moet je ze soms best lang met je meedragen. Maar hoe langer je ze moet meedragen hoe groter ook de opluchting en beloning als hij verdwenen is. Wees dankbaar voor elke kleine overwinning, voor elke stap in de juiste richting. Soms doet het afscheid nemen van je draak zelfs pijn, je leeft al zo lang met hem samen. Maar heb het vertrouwen in je zelf en met Michael's moed komt het echt goed.
* En de laatste tip ZING! Zingen tilt je op, maakt je lichter en geeft bergen met energie. Van zingen krijg je de moed en kracht van een heel leger om je draak te verslaan. Je hele lijf schreeuwt tegen de draak WEGWEZEN, IK BEN HIER DE BAAS!


dinsdag 31 juli 2018

April sterkt de Wil

Wat bleef de vorst lang dit jaar, eind maart was het nog bitter koud en vroor het zwaar. De grond en mijn hoofd zaten potdicht.
Moed zakte met de tempratuur mee naar een diepte punt. Maar een week na Pasen kwam daar dan toch de zon, voorzichtig warmde hij de aarde op. Eindelijk konden we aan de slag. Met tegels en boomschors maakte we paden en in het midden van de tuin kwam een pagode met bankje.
Stukje voor stukje kon ik mijn spieren laten werken om de grond los te maken. Google werd en is mijn beste vriend in de tuin. Ik heb vaak geen idee hoe iets moet en stond letterlijk met de telefoon en een pootui in de hand naar de grond te staren. Met een beetje gluren bij de buren kwam ik er achter dat de uitje licht in de aarde gedrukt met hun kopje boven de grond het prima nar hun zin hebben. En al snel kwamen de eerste groenen scheuten er uit. Hieperdepiep hoera, het werkt.
Ik Kan HET!!

De meivakantie begon nat en koud, maar de tweede week barste de zomer los en tot op de dag van vandaag is de zon niet meer weg gegaan.
Sla, prei, bloemkool, bietjes en broccoli stekjes uit het winkeltje op het tuincomplex gingen de grond in en deden het gewoon. Ik kwam er wel achter dat ik niet alleen was op de tuin. De fazanten en vogels genieten er net zo van als ik. Soms als ik vroeg in de ochtend aan kom ligt de hele familie fazant op het vers gezaaid gras uit te buiken van de jonge sla en bloemkool. Ach we leven er samen en ik heb besloten om ze niet te verjagen maar bescherm een gedeelte van het gewas met hekjes en doeken. Zo delen we de winst.

Hoe is het nu het die Wil? Is hij gegroeid of is het een opgaven gebleven?
Voor mij voet het als een wonder, maar ik heb het gevoel dat ik er niet echt aan heb hoeven werken maar de Wil is gegroeid en ik voel me super sterk.
Het werken in de tuin heeft mij veel gebracht in zo'n korte tijd. Ik voel dat het ontspannend werkt, ookal werk ik mij in het zweed. Na een paar werken is de drang om bijna elke dag te gaan heel groot. Het is een verslaving geworden. Een gezonde verslaving, dat wel. Het kriebelt als ik twee dagen niet ben geweest en zelfs na een drukke dag ga ik na het eten toch nog even die kant op. De stilte, de buitenlucht en het fystike werken geeft me zo veel rust.
En hoe gaaf is het dan om te zien dat er dingen ook echt gaan groeien! Nog even en ik kan oogsten en eten van mijn eigen grond.


woensdag 25 april 2018

Waar de Wil is bloeit de moestuin


Zielenwensen kiemen,
Wilsdaden groeien,
Levensvruchten rijpen.

Ik voel mijn lot,
mijn lot vindt mij.
Ik voel mijn ster,
mijn ster vindt mij.
Ik voel mijn doel,
mijn doel vindt mij.
Mijn ziel en de wereld zijn één.

Het leven wordt klaarder om mij,
Het leven wordt zwaarder voor mij,
Het leven wordt rijker in mij.

Rudolf Steiner

Een hoofd vol spinnen, slechte nacht en striemende regen. De wollen dekens en thee bieden mij enige rust en dan ineens is daar de oplossing voor al de problemen. Doe eens gek, ik ga een moestuin beginnen!

Het is begin januari en ik heb net te horen gekregen dat mijn geliefde baan gaat stoppen. Het dringt nog niet helemaal tot mij door maar één ding weet ik wel heel zeker, ik moet iets buiten gaan doen. Al langer liep ik met de behoefte om meer buiten te zijn, sofisch gezegd; mijn etherlichaam snakt al een poos naar meer natuur om zich te kunnen opladen, dat voelde ik wel, maar kwam er niet goed toe om er naar te luisteren. Zo'n stemmetje ergens achter in je hoofd, waar van je weet dat het goed is om naar te luisteren, nou die had mij al even geleden gewaarschuwd dat het niet zo goed met mij ging. 
Dus ik op zoek naar een moestuin. En waar doe je dat, natuurlijk op google. En al snel wist ik dat er 3 complexen binnen een straal van 3km van mijn huis waren. nummer 1 zat vol, nummer 2 was voor mensen die konijnen en pluimvee willen fokken en bij nummer 3 werd ik zeer vriendelijk te woord gestaan en kon ik de volgende dag komen kijken, want er waren nog 3 tuinen vrij.
De eerste indruk was geweldig. Neem alle clichés over zo'n volkstuinencomplex en zijn bezoekers in je hoofd, ze kloppen allemaal! Meneer A is een vriendelijke grote vent en voorzitter van de club, hij leidt mij rond langs strak gespitte tuinen met nette huisjes en kassen. Hier en daar staat nog wat boerenkool en prei, voor de rest is het een natte kale bedoeling. Bij tuin #99 blijft hij staan, deze is nog vrij. Mijn eerste gedachten....Tering 200㎡is echt heel groot. Maar daar achter in, bij de sloot staan twee oude bomen en ik ben opslag verliefd. En voor ik het weet heb ik een contract getekend en ben ik de eigenaar van tuin #99. 
Op de fiets naar huis loopt mijn hoofd al over van de plannen en ik zie mezelf al in de late middag zon met manden vol verse groenten lopen. Oh dat hoofd, wees toch wat stiller en kom eerst tot rust. Maar nee, zo werkt mijn hoofd niet. Dus wordt er van hoger hand ingegrepen en lig ik 2 dagen later onder mijn scooter en zit er een scheurtje in mijn middenvoetbeentje. Tsja, dan moet je wel rust nemen. En hoe, 4 weken kan ik zeer weinig en kom ik amper buiten. Ik google en ik lees me suf over permaculturen, moestuinen voor gevorderden en alle do & don'ts. Maar ondertussen ligt de tuin al 2 maanden stil en begint het te knagen. Ik ben er sinds die eerste keer niet meer geweest.

Eind februari en tussen twee winters in vind ik op marktplaats een gratis tuinhuisje. We zakken tot voorbij onze enkels in de vette klei als we op de tuin zijn. Mijn moed zakt ook, als ik zie dat het er in mijn hoofd toch heel anders uitzag. Hier moet echt nog heel veel gebeuren willen we aan de slag kunnen. 
Carlos zet het huisje neer en samen maken we wat plannen, indeling van de paden en het terras. Veel kunnen we nu nog niet doen. Ik maak een begin met het leeg maken van de tuin, de vorige eigenaar heeft er tientallen pompoenen en aardappelen op gehad en overal staan nog oude planten. Na 20㎡zijn mijn armen loodzwaar en word het steeds donkerder in mijn hoofd. 
Is dit wat ik wilde? Waarom is het zo zwaar? Waar is mijn wil? 

Maart is koud en de tuin ligt er verlaten bij. 
Ik ontloop het. Mijn wil....Ik besef dat dit hele moestuinen ding één grote wilsoefening is. Dat is dus wat Ze mij wilde vertellen. Stapje terug en werken aan die wil! 


dinsdag 20 maart 2018

Verbeter de wereld begin bij jezelf

Het is bijna 1 april, nee ik heb geen geweldige grap klaar liggen, maar het is  het einde van een jaar waarin ik iets gedaan heb wat ik nog met niemand gedeeld heb. TOP SECRET dus. Omdat ik nu gewoon zin had in schrijven ga ik het met jullie delen.
Nee ik ben niet zwanger, zou je ook wel gaan zien na een jaartje. Ik ben ook niet stiekem op een dieet van artisjokken en witte wijn gegaan en nu 30 kg afgevallen, dat zou je trouwens ook wel gaan zien denk ik. Het is veel simpeler dan dit alles.


Ik kocht afgelopen jaar maar 11 nieuwe* kleding stukken!

1 lange broek
2 korte broeken
1 paar sandalen
2 bh's
5 onderbroeken

*nieuwe als in bij de hema, h&m enzo
Zag je het aan mij? Liep ik er elke dag een beetje naakt en verlopen uit? 
Eigenlijk heb ik nooit iets met mode gehad. Ik kan mij niet herinneren dat ik perse die broek of shirt wilde hebben omdat het in de mode was of omdat ik er dan bij hoorde. Ja Dr. Martens die wilde ik graag hebben, electric blue, korenblauw zouden ze hier heten. Ik kreeg ze toen ik 18 jaar was uit de grote winkel in London. En ik graag ze nog steeds. 
Later was ik wel gek op leuke kleding maar het is nooit echt een passie geweest. Kleding moet goed zitten en passen bij het moment dat je ze draagt. Ga je naar de schouwburg is het iets netjes en praktisch met zitten, ga je met de klas naar de kinderboerderij is het wel zo fijn dat je geen hakken of ingewikkelde rokken aan hebt. Kort gezegd, kleding moet bij mij praktisch zijn en lekker zitten. Als ik ergens een hekel aan heb is als ik de hele tijd denk aan dat shirtje dat om hoog kruipt of die broek die net te strak zit waardoor je bij het bukken een ....... nou ja niet zo'n fraai uitzicht hebt. 

Geen fashionista dus.

Maar ik vind het ook best zonde van mijn geld en tijd om eindeloos kleding te kopen die vervolgens binnen no-time kapot is. Want ik weet niet hoe het bij jullie is maar mijn hema shirtjes zijn na een goed half jaar toch wel een beetje op. Ok, als je er 10 in de kast hebt misschien iets minder. Maar zoveel kan ik er ook weer niet kopen. En uren door de stad dwalen opzoek naar de perfecte broek vind ik een ware straf. 

Een jaar of 6 geleden herontdekte ik de kringloopwinkel, ik kwam er altijd al wel voor boeken en lp's. Maar niet zo veel voor kleding. De muffige mottenballen lucht van vroeger was blij mij blijven hangen. Maar met twee kinderen die sneller groeide dan mijn portemonnee het bij kon houden, was het een uitkomst. Even door de rekken heen en ik had altijd wel wat. En bij de kassa was het smullen. Ik kreeg er lol in en ben toen ook bij de grote mensen kleding gaan snuffelen. Een ware schatkist als je er een beetje je best voor doet. 80% is niet mijn smaak of zo ver uit de jaren '80 dat het waarschijnlijk over 5 jaar weer in de mode komt. Maar na een poosje kreeg ik er lol in en vond ook werkelijk dingen die ik goed kon gebruiken. 


Terug naar vorig jaar maart. 


Ik lees een stuk in de krant over de textiel industrie en de belasting voor het milieu. Als voorbeeld wordt een spijkerbroek gegeven. Om deze te produceren is er ongeveer 7000liter water nodig. 70% hiervan vloeit vervuilt terug de aarde in. De meeste spijkerbroeken worden in China gemaakt, waar ze nou net iets anders denken over de mensenrechten dan wij.
Ik voel dat het begint te knellen, ik wil iets doen, ik wil verandering. 

"Verbeter de wereld begin bij jezelf" 
Er hing vroeger een poster met deze tekst in het biologielokaal. Ik heb er lang naar gekeken en pas jaren later kwam de tekst echt bij mij binnen. Als ik verandering wil moet ik eerst, klein bij mezelf beginnen. Dus stop ik met de overdaad aan nieuwe kleding kopen. Er is ook een opkomende markt van bewuste kleding. Met oog voor milieu en werkomgeving. Maar hier hangt een prijskaartje aan. Is dit prijskaartje geen probleem en wil je nieuwe kleding EN de wereld verbeteren? Koop dan eco en fair-trade.
Heb je dat geld niet koop dan tweedehands. 

Als je tweedehands koopt, kleding of meubels zijn er geen nieuwe grondstoffen gebruikt.
Geen hout, katoen en liters water. Ook is er minder CO2 uitstoot omdat de producten niet de halve wereld over verscheept zijn voordat ze bij mij thuis zijn.
Het voelt goed om op deze manier mijn steentje bij te dragen. Het is ook een uitdaging om als ik een nieuwe broek zoek ga ik eerst naar mijn vaste kringloop winkel. Ik weet mijn kleur voorkeur en model. Dan zoek ik tussen de rekken en vind meestal wel iets wat in de richting komt. Soms stuit ik op iets wat ik in de 'gewone' winkel nooit tegen zou komen omdat ik niet echt buiten de standaard ketens kijk, maar dan blijkt het echt super leuk te staan en heb ik een nieuw kek blouseje van King Louis of anders hip merk. Want het zijn echt niet alleen de H&M en Zeeman wat je bij de kringloop vind. Juist niet. De duurdere merken zijn qua kwaliteit vaak een stuk beter en gaan langer mee, daarbij komt dat mensen die dure kleren kopen vaak ook erg veel kopen en dus niet veel dragen. Ze willen het na een jaartje kast niet weggooien en geven het dus maar weg aan het goede doel; de kringloop. Ideaal toch. Zij een goed gevoel, ik weer iets leuks. 


11 nieuwe kleding stukken.
Maar geen lege kasten. Geen tot op de draad versleten spijkerbroek (al zitten die vaak wel het aller lekkerst) of sandalen met geitenwollensokken in de winter omdat er geen dichte schoenen meer waren.
Wel bewust kleding uitzoeken, geen mode en winkel stress en vooral die rust van het niet meer moeten. Ik hoef geen nike air max omdat iedereen ze heeft!! Laat het los, echt het lucht zo op. 
Het geeft een kick om zelf dingen te maken. 4 truien, 6 paar sokken en 2 paar sloffen van 100% wol vloeide er dit jaar uit mijn handen. Duurzaam want als je elke steek over je vingers hebt zien gaan geef je het niet na een seizoen weer weg. Duurzaam ook omdat ik koos voor een oersterke wol die een leven lang mee gaat. 

Ik ga door op deze manier en hoop dat ik iemand kan inspireren om hetzelfde te doen. Begin klein, koop eco en fair-trade als dat mogelijk is. Maar kijk vooral of je dat extra truitje echt nodig hebt. Kan je ook met minder kleding? Probeer het gewoon een poosje en wie weet zie ik je wel bij de kringloop. 


donderdag 11 januari 2018

Peanuts, pindakoekjes

Vorige week werd er tijdens de kookles op school koekjes gebakken. Voor twee kinderen die glutenvrij eten was er een recept voor pindakaaskoekjes. Ik hield er één achter voor Davita, ze is gek op koekje en pindakaas. En inderdaad het was een succes. Vooral de harde buitenrand en de taaie binnenkant.
Vandaag kreeg ik het recept en gingen we thuis aan de slag. Binnen 30 minuten zaten we met een kop thee en koekjes aan tafel.
Het originele recept is van Yvette van Boven, meestal gegarandeerd succes. Ik haalde er wel wat suiker uit en voegde wat extra meel toe. Chocoholic Davita strooide er nog wat extra pure chocolade overheen.

Voor 30 st of minder als jullie ze net zo groot maken als wij deden. 



Pindakoeken

250 gr Pindakaas
125 gr bruine basterdsuiker (ik nam 80 gr rietsuiker)
125 gr suiker (ik nam 80gr kokosbloesemsuiker)
125 gr amandelmeel (ik nam 75 gr extra)
2 eieren 
10 gr bakpoeder 
Flinke snuf zout 
Evt extra pure chocolade om er op te strooien. 

Verwarm de oven voor op 180C. Bekleed 2  bakplaten met papier. Meng alles gewoon hopla tot een stevig deeg dat niet te veel plakt. Vorm met je handen balletjes ter grootte van een walnoot en leg ze op 10cm van elkaar op de bakplaat. Ze dijen nogal uit. 
Druk ze met je hand, vork of koekjes stempel plat tot 1cm dikte. Bestrooi ze met chocolade. 
Bak de koeken in het midden van de oven in 8-10 minuten gaar. Let op het gaat snel. Koekjes hebben de rare gewoonte om pas hard te worden als ze afkoelen, ze komen dus zacht uit de oven. Laat de koeken op de bakplaat afkoelen. 
Opzich kun je ze prima een paar dagen bewaren..... Maar meestal zijn ze binnen on-time op. 
Succes er mee 

zondag 29 januari 2017

De kunst van het nat vilten


Al in de zeer oude tijden kende men de nut van het vervilten van wol. Het verhaal gaat dat toen Noah eindelijk land had gevonden en de dieren na een lange reis eindelijk weer de ark konden verlaten, hij in de stallen van de schapen een dikke laag stevig vilt aantrof op de grond. De wol die afgevallen was werd door de poten van de dieren gevilt. De nomaden van de Noord Afrikaanse gebieden viltte hun lappen door ze in een lederen zak achter een schaap of kameel te binden. Door het constant bewegen en gestuit over de grond kregen ze zonder al te veel inspanning een perfecte stevige vilten lap. 

Helaas heb ik geen kameel of een ark vol schapen en zal ik het werk met de hand moeten doen. Maar het proces van pluizige zachte wol naar stevige vilten slof is geweldig om met je eigen handen te doen. 
Ik heb nu drie paar sloffen op deze manier gemaakt. De eerste mislukte compleet, de wol wilde niet hechten en bleef uit elkaar vallen. Het tweede paar, ander soort wol, werd goed. Ik draag ze met zeer veel plezier. Het derde paar heb ik samen met mijn dochter gemaakt. Ze zijn niet perfect maar zitten heerlijk en het is echt een uniek paar sloffen geworden. Ik heb stap-voor-stap foto's gemaakt zodat ik het proces beter kan uitleggen. Ik zal ook nog wat extra tips geven omdat ik nu weet wat er beter kan. Ik adviseer om eerst een klein proef lapje te vilten als je de techniek nog nooit hebt gedaan. 

Dit heb je nodig:

* Merino lontwol 200 gr wit & 100 gr gekleurd (voor maat 35-38)
* Zeep, sunlight of een andere simpel stuk zeep. Ik gebruik graag Aleppo zeep.
* Stevig maar buigzaam plastic voor de mal. Ik nam een snelhechter hoesje maar bv foam werkt ook prima
*Bubbeltjes folie 1x1m
* Papier
* Stift
* Schaar
* Grote handdoek

Ik werk het liefst in de douche, omdat het best een natte boel kan worden. Zeker als je samen met kinderen wilt gaan vilten. Maar op een grote tafel of keukenblad moet zeker ook lukken. 

Aan het werk

Stap 1
Teken de voeten op een stuk papier. Neem 3-4 cm extra in een mooi ronde cirkel om de voet. Voor de schacht van de slof maak je een tussen stuk. Hoe langer het tussenstuk hoe hoger de schacht van de slof. Let er op dat je bij een hoge slof echt ook de breedte nodig hebt anders kom je er niet in. Voor een lage slof is 10 cm tussenstuk genoeg. 


Bij deze sloffen heb ik een hoge schacht gemaakt, ze waren alleen iets te smal. Let daar dus goed op. De wol krimpt onderveer 1/3 als het gaat vilten.
Stap 2
Leg je mal op het bubbeltjes folie en begon met de eerste laag witte wol. De lontwol komt in lange strengen, door zachtjes te trekken krijg je dunne rechte plukken. Leg de eerste laag horizontaal op de mal met een overlapping aan de zijkanten van 2cm. De tweede laag gaat er verticaal overheen. Ga zo door tot je 6 lagen hebt. Dit is een behoorlijk hoge stapel en om het werken met de gekleurde wol iets makkelijker te maken moet het om laag. Dat lukt het beste door het iets nat te maken. Maak in een kom met heet water en een hand geraspte zeep een sopje en sprenkel wat water op de witte wol. Niet te veel wrijven, we gaan nog niet vilten. Maar net genoeg om het te laten zakken.

Stap 3
Nu mag de gekleurde wol er op. Leef je uit op het patroon, maar bedenk wel dat als je een ingewikkeld kleurenpatroon maakt het aan de achterkant precies zo moet. Voor de visualisering,  dit is de zijkant en halve onderkant van de slof. Bij het geel is de bovenkant van de schacht van de slof. 
Bouw de lagen wol net zo op als met de witte wol. 4 lagen is hier wel genoeg. 
Sprenkel de wol weer wat nat en druk voorzichtig aan. 
Stap 4
Maak de wol nu goed nat en wrijf zachtjes met je handpalmen over de wol. Voorzichtig want je wilt het kleurpatroon niet te veel verstoren. Vermijd de zijkanten want die moeten nog aan de onderkant hechten. Als je het idee hebt dat het redelijk stevig aan elkaar is gehecht, als je het voorzichtig optilt blijft het aan elkaar zitten, moeten we het geheel omdraaien om de onderkant van de slof te gaan maken. Dit gaat het beste om het in een vloeiende bewegen op te  pakken en omgedraaid weer op het bubbeltjes folie te leggen. 
Stap 5
Vouw eerst voorzichtig de laag wol om de mal. Leg vervolgens de lagen wol er op zoals in stap 2-3-4.  Vouw vervolgens de overlappingen naar de achterkant en zorg dat het goed om de mal aansluit. Maak het nu goed nat en master de wol. 
Als de wol goed is gehecht kan je wat steviger gaan wrijven en wordt het al echt een geheel. 
Keer het werk geregeld om het egaal te laten hechten. Losse plukken wol met wat extra sop natmaken en proberen vast te wrijven. Soms zijn er gewoon eigenwijze plukken die niet goed willen hechten. Niet gaan trekken, gewoon laten zitten. Met het vilten laten ze los. 
Stap 6

Nu zou een kameel of schaap best handig zijn want het zware werk gaat nu beginnen. Rol de lap in het bubbeltjes folie op en rol het in de handdoek. Er zijn ook mensen die het in een dun yoga matje of bamboe mat rollen, kan allemaal en je moet zelf even kijken wat het beste werkt. Het gaat erom dat je het geheel moet rollen, van voor naar achter. Het yoga matje werkte bij mij goed. Met je voeten rollen kost het minste energie, maar het blijft best intensief. Na 5 min rollen vouw je het allemaal weer uit en draai je de sloffen een kwartslag. Rol het weer op en bewerk het weer voor 5 minuten. Ga zo door tot je helemaal rond bent geweest. 
Stap 7
De sloffen zijn nu stevig maar nog helemaal vormloos. Tijd om de schaar er in te zetten. Let goed op! Als je deze mal nog eens wilt gebruiken knip dan alleen het vilt door en trek de mal er uit. 
Knip de sloffen door en haal de mal er voorzichtig uit, er kunnen plukken wol loszitten. Nu begint het ergens op te lijken. Vouw de sloffen open en ga er eens in met je hand. Zie je de vorm van de slof er al in als je hem recht op zet? Tijd om te passen. Probeer de sloffen voorzicht aan je voeten. Let op, ze zijn nog lang niet genoeg gevilt en gaan straks pas echt krimpen. Maak ze weer goed nat met een heet sopje en masseer ze om je voeten. Ik ga meestal ook even staan om de vorm er goed in de drukken. 
Klaar voor het leukste gedeelte van het proces? Tijd voor het betere smijt en gooi werk. Ik lag echt een een deuk toen ik met Davita elk een slof tegen de muur en op de grond aan het smijten was. Leef je maar lekker uit. Na 20x gooien pas je de slof weer aan. Zie je dat hij al flink aan het krimpen is. Misschien is het nodig om de schacht in te knippen, dat is niet erg en geeft juist een prachtig elf achtige slof. Het vilt laat zich nu nog vormen, wil je puntjes aan de bovenkant trek het dan wat. Masseer de sloffen weer goed om je voet. Ga door met gooien en smijten tot de sloffen passen. Als ze drogen kunnen ze nog iets kleiner worden maar met dragen loop je ze ook weer wat uit. 
Stap 8
De sloffen van Davita hebben dikke naden, de wol die we overlapte was niet goed om de mal heen gesloten en dus aan elkaar gevilt. Je krijgt dan boven en onder op de slof een naad. Aan de onderkant heb ik die wat afgeknipt en aan de bovenkant gewoon plat gedrukt. De schacht is wat dun en daardoor pluizig. Maar de zitten heerlijk. 
Zelf hou ik er van om de sloffen als ze klaar zijn te trakteren op een lanolinebadje. Dit geeft ze hun natuurlijke wolvet laagje terug en beschermd de sloffen tegen vuil en vocht. Laat ze daarna rustig drogen, dit kan best een dag duren. Daarna heb je uren, weken, maanden lang plezier van je eigen wollen sloffen. 
Deze sloffen heb ik een paar weken eerder gemaakt, boven op zie je ook bij mij wat oneffenheden doordat er een naad zat. Maar ik draag ze elke dag met erg veel plezier. 
Op pinterest zijn er duizenden voorbeelden voor soorten sloffen om te vilten. En als je de basis onder de knie hebt zijn de mogelijkheden geweldig. Kijk ook eens op Youtube, daar zijn diverse filmpjes te zien waar het proces goed wordt uitgelegd. 









dinsdag 1 november 2016

Sint Maarten laat mijn lichtje branden

Werken aan het innerlijk
Werkt door naar buiten.
Oordeel niet, luister slechts
Houd van ieder.

Ervaring van buiten
Werkt door naar binnen.
Vermijd niets, zoek slechts
Weer niets af, verdraag slechts
Tot het bereikt is.

Rust in het innerlijk
Heb lief naar buiten
Klaag niet, lijd slechts
Vraag niets, wacht slechts
Tot je gegeven wordt.
Ruw en hard kan november zijn. Harde winden met vrieskoude regens jagen de mensen terug in hun huizen. Behaaglijk en beschut. Hadden we rond de Michealstijd nog moeite om ons huis op te zoeken en afscheid te nemen van de zomer, nu zijn we maar moeilijk weer naar buiten te krijgen. 
Kijk eens hoe een boom vanaf zijn top naar beneden rood en oranje kleurt, de levenssappen trekken zich van boven naar beneden terug. Ook de mens keert zich steeds meer naar binnen. En als in de natuur de levenssappen minder worden groeit bij ons het zielenzonnelicht, dat we in de zomer opdeden, steeds krachtiger. De lichtfeesten zullen ons helpen om door de donkerste periode van het jaar te komen. Want hoe duister de aarde ook is, in ons huis brand het licht. 

Sint Maarten

Sint Maarten is het eerste lichtfeest en het begin van de grote Advent. Vanaf nu zijn er nog 40 dagen naar Kerst en daarna nog 40 dagen tot Maria Lichtmis. 

Al heel lang, tot aan de Germanen aan toe, is 1 of 11 november heel belangrijk geweest. De oogst is binnen, het vee is vet en klaar om geslacht te worden. Het meeste werk is gedaan. De rust periode staat op het punt van beginnen. Het hamsteren voor de winter was vroeger een echte noodzaak. Wie geen voorraad aanlegde kwam in de winter te kort en moest dus hongerlijden. Met de voorraadkelder goed gevuld vonden veel mensen dat het goed was om wat te delen, met hen die het niet gelukt was om een wintervoorraad aan te leggen. In Nederland werd het een gebruik om een lichtje (knol) aan de deur te hangen en zo te laten zien dat arme konden aankloppen voor een paar appels of ander wintervoorraad. Delen zoals sint Maarten zijn mantel met de bedelaar deelde. 
Martinus ging op zijn 15e het Romeinse leger in en was net als zijn vader voorbestemd om officier te worden. Drie jaar later krijgt zijn leven echter een totaal andere wending. Op een koude dag rijdt hij met zijn leger eenheid richting de stad Amiens, bij de poorten ziet hij een bedelaar zitten. Hij ziet hoe zijn soldaten er langs rijden zonder de bedelaar ook maar een blik te gunnen. Hij voelt diep van binnen een vuur oplaaien, hij moet helpen. Martinus deelt zijn kostbaarste bezit, zijn dikke wollen mantel. Martinus komt in Frankrijk ook in aanraking met het christelijke geloof en hij bekeert zich. Hier voor moet hij eerst uit het leger, een enorme beslissing voor de jonge man. Hij geeft zijn zekerheid op om een vuur dat hij inzicht voelt te volgen. In zijn verdere leven sticht hij meerdere kloosters en werd hij Bisschop. Hij stond bekent om zijn zeer sombere levensstijl en compassie. En al snel mengde de voorchristelijke gebruiken zich met de verering van de heilig verklaarde sint Maarten. 

Als kind vond ik sint Maarten een fijn warm feest. Als jong kind genoot ik van het appelvrouwtje en de bedelaar in het park en de warme chocolade melk. In de 6e en 7e mochten we met ons lichtje langs de deuren en zongen we voor de dichte deur in de hoop dat deze open zou gaan en we beloond werden. De kou buiten, de geur van het knolletje en de warmte van de mensen die de deur open deden waren bijzonder en mooi. 
We ontvingen toen voornamelijk, nog niet rijp genoeg om ook iets te geven. 
Ik vind iets geven, oprecht uit het hart heel moeilijk. Geven zonder daar ook maar iets voor terug te verwachten vereist nederigheid en dat is een deugd die ik nog niet onder de knie heb. Ik twijfel vaak ook nog of ik al wat te geven heb? Ben ik rijp genoeg? Is wat ik te geven heb wel interessant? 
Geld of goed weggeven is niet zo moeilijk, mits je het kan missen is een euro zo in de collectebus gegooid en menig huishouden puilt uit van de spullen die gemist kunnen worden. Maar het geven van iets als kennis of aandacht is veel moeilijker. Stel nou dat je zo gul bent met je aandacht weggeven dat je niks meer overhoud voor jezelf? Je loopt jezelf voorbij en eindigt dan net als de bedelaar, zelf om hulp vragend. Neem dus een voorbeeld aan Martinus, hij schonk de bedelaar DE HELFT van zijn mantel, omdat hij ook aan zichzelf bleef denken. 
Zelf denk ik dat het woord DELEN misschien beter op zijn plaatst is ipv geven. Bij delen hou je altijd  een deel voor jezelf. Kennis, aandacht, geld en liefde het is allemaal te delen. 
De actie van het delen van zijn mantel was voor Martinus een keerpunt in zijn leven. 
Voor ons zitten er geen bedelaars meer bij de poort, maar ook wij kunnen keuzes maken die voor een keerpunt kunnen zorgen. Weet je nog, die zwoele zomeravond waarop je wilde plannen maakte over het roer om en alles helemaal anders aanpakken? Tijdens de Michaeltijd dalen deze plannen weer een beetje en hebben we moeite om ze vorm te geven, we zijn nog te veel 'buiten' bezig. Maar nu we terugkeren naar het Huis kunnen we de wilde plannen omzetten in concrete doelen en er in de lange adventtijd aan werken. 

Op school is sint Maarten het eerste lichtfeest. We halen de laatste vrucht van de donkere aarde, knollen die uit de aarde komen staan symbool voor de zomer die ons warmte en licht heeft geschonken. (daarom dus geen pompoen want die groeit op de aarde) naar binnen en doen er een warm lichtje in (warmte en licht, vandaar die strenge kleuterjuf die tegen de waxinelichtjes op batterijen is). 
De kinderen lopen in processie een ronde en brengen het licht naar de mensen. Ze ontvangen doorvoor vaak een appel of een peer.
Ook is het in mijn herinnering zo dat er vanaf sint Maarten weer kaarsen brandde op school, de geur was zo heerlijk en voor altijd verbonden met de warmte en mystieke tijd van de grote advent. 

Ik heb me voorgenomen om komende 80 dagen (40 voor en 40 na kerst) mijn wilde zomer plannen die nu tijd genoeg hebben gehad om te sudderen, in de praktijk te brengen. Ik keer nog meer terug naar het huis en ga eens lekker opruimen. Mijn huis heeft nogal wat achterstallig onderhoud en dat begin ik te merken. Het zomerlicht geeft mij kracht om de donkere winter door te komen. 


maandag 25 juli 2016

Fietsvakantie; de 3e etappe ELLEMEET 55km

Aan het einde van de rustdag stonden de meeste tassen al weer ingepakt en gingen we nog redelijk op tijd naar bed. 
De derde etappe zal via Rockanje, over de deltawerken, langs de Goereese kust en de Brouwersdam naar Ellemeet gaan. Met een lange stop in Ouddorp voor een duik.
Om 10 uur zaten we op een pleintje in Oostvoorne aan het ontbijt, tompoucen en broodjes kaas. 
 Om daarna met frisse moed en vele liters water op pad te gaan. Het was erg warm, maar in tegenstelling tot de vorige etappe hadden we nu wind mee en ging het eigenlijk best snel.
In Goedereede, overgens een heel mooi dorpje, moest iedereen plassen en was het wel tijd voor een pauze. In de oude
haven vonden we een klein cafeetje en was het tijd voor appelsap on the rocks en een koffie verkeerd.  De koude pannenkoeken smaakte ook uitstekend. Via de hoge duinen kwamen we vervolgens op onze lunchstop, het strand in Ouddorp.  Vreselijk druk en de zee was heel ver weg. Maar de kinderen namen een duik en ik ruste wat uit.  Wel met een blijvende tijdsdruk in mijn hoofd. Ellemeet is nog ver. 
Tegen 18u bereiken we het Grevelingenmeer en in de brandende zon, maar met wind mee rijden we het laatste stuk over de dam.

Ik fiets graag achter de kinderen, dan kan ik zo lekker trots naar ze kijken. Want op wat zucht en gesteun na hebben ze ook deze lange etappe weer prima doorstaan.
Na 8,5 uur op de fiets bereiken we Ellemeet, hongerig en moe kom ik er achter dat er geen winkels zijn in dat dorp en dat de eerste supermarkt op 8 km ligt..... Dan zakt de moed een beetje in mijn schoenen. Ik besluit dan maar uit eten te gaan en we schuiven aan op het terras van de enige uitspanning die het dorp rijk is. Het is half acht en ik bel de camping  om door te geven dat we iets later zijn, maar er aankomen. De reactie van de mevrouw van de camping was buitengewoon bot, we hadden tot 20u de tijd en anders was de camping dicht!  ok, omdenken dan maar weer en met twee tasjes met take a way komen we net op tijd aan. En mevrouw krijgt het vervolgens voor elkaar om twee kinderen binnen 5 minuten aan het huilen te krijgen. Voorafgaande aan de reis had ik al meerdere keren contact gehad met deze camping en elke keer aangegeven dat we 3 nachten wilde blijven, om even goed uit te rusten.  Nu was het onmogelijk om op het trekkersveldje langer dan 2 nachten te blijven en de prijs die telefonisch was doorgeven klopte ook niet. Kinderen in tranen, ik boos. Die avond ad ik koud, te duur eten en had ik er even geen zin meer in. Gelukkig stond er een gezin op het veldje met kinderen en hadden die het echt naar hun zin.
Ik droomde dat het heel hard regende.

De volgende dag en dus enige rustdag was voor het strand. Lang lang geleden was ik wel eens in Renesse geweest, 18jaar en..... Renesse dus. Wat een drukte, een ramp. In de supermarkt was de oorlog aangebroken en werd er massaal gehamsterd en op straat.....nou ja gewoon verschrikkelijk!  Het zal de warmte geweest zijn en de ooste wind, maar ik kon niet veel hebben. Het strand te druk, de mensen te luid en de zon te hard. Om 16 uur was ik verbrand en moe. De kinderen hadden natuurlijk nergens last van die maakte een fort om de zee tegen te houden en gingen op kwallen jacht.


De teller stond al weer op 150km dus een ijsje hadden we wel verdiend.


De noedels met kip die Saul op de camping maakte gingen er ook goed in.
Tijdens het eten kreeg ik de bevestiging dat we de volgende dag welkom waren op een camping in Kamperland, voor 3 nachten.
Die nacht kon ik weer even ontspannen.

donderdag 21 juli 2016

Fietsvakantie; de 2e etappe OOSTVOORNE 40km

Zaterdag ochtend en ik merk aan Davita dat ze het moeilijk vindt om afscheid te nemen en verder te trekken.  Alles gaat extra langzaam en een boze bui ligt op de loer. Ik hoop dat het afscheid nemen makkelijker wordt komende dagen, want we zullen elke twee dagen verder trekken. 
Het scheelt dat ook de scouts vandaag naar huis gaan en overal is het een drukke bedrijvigheid. Om half tien heb ik alles in de tassen en hoeft alleen de tent nog. Maar even geduld want eerst belt de lokale radio nog voor een kort praatje over onze vakantie en ze willen graag een tip voor het eten. 
Nog een laatste kop thee en om 11.30u zitten we weer op de fiets. Vandaag is de eindbestemming Oostvoorne. Het is fris op de fiets en de wind is stevig.
In Hoek van Holland nemen we de boot, even maak ik nog het grapje om de grote boot naar Engeland te nemen, het enthousiaste JAAAAAAA galmt nog na in mijn oren.
De fastferry die ons naar de maasvlakte brengt is goed gevuld maar gelukkig vinden we een beschut plekje. De stuurman helpt nog even om de fietsen goed weg te zetten en vraagt of we boven komen kijken in de stuurhut. Er liggen namelijk zeehonden op het strand en van af boven kan je die goed zien. En ja wel, daar lagen ze, 7 stuks Inc een paar jongen. Goud glanzend in de zon. Hij voer extra langzaam zodat we ze goed konden zien. Erg leuk. Verder vertelde de stuurman van alles over de grote schepen en de haven. Het werd een leuk tochtje.
Het was ook echt het hoogtepunt van de reisdag. Het was een saai stuk en door de harde wind ook erg zwaar. Davita belande door een windvlaag op het asfalt en haalde haar knie open. Gelukkig was dat verdriet snel over na een, veel te dure muffin bij futureland. En een kaartje aan opa&oma 


De camping 'de Roos' maakte alles goed. Keurig, strak, bloemen en schoon, heel schoon. Het plekje erg klein en drie meter van de buren vandaan, maar met picknicktafel.
En wat is het heerlijk om op een wc te zitten die naar bloemen ruikt en niet naar 50 scouts!
De volgende dag was een echte rustdag. Saul en Davita werden gevraagd om in het zwembad van de dochter van de eigenaar te spelen en ik heb ze eigenlijk heel de middag niet gezien.
Als echte fan van het tv programma "we zijn er bijna" kon ik het niet laten om net als die gasten op de rustdag even lekker de was te doen. Het is dat ik geen ramen in de tent heb die ik kan wassen anders...... 
Het was ook de eerste avond dat we echt lekker kookte met zo'n drieën. Gebakken aardappelen,

verse worst en erwt&wortels, en dat op één pitje. De dag werd helemaal top toen mijn vader ineens in motorpak het veld op kwam lopen. Even weer kletsen was erg fijn.
24/7  op  een zeer kleine ruimte met z'n drieën vraagt soms best veel van mij maar zeker ook van de kinderen. Best knap dat het over het algemeen erg goed gaat. En de kleine ruzies gaan over dezelfde dingen als thuis, Saul die een filmpje wil kijken toen hij zag dat er WiFi was en Davita die steeds haar zin wil door drijven. En ik.......Ik zou best even een uurtje willen uitrusten in een echte stoel zonder "mamaaaaa?!?!"
Maar we moeten door, morgen de derde etappe richting Ellemeet. Een lange etappe en het wordt warm dus het zal een zware worden. 


zondag 17 juli 2016

Fietsvakantie; de eerste etappe 'S GRAVENZANDE 48km

Het inpakken van de bagage blijft een klus. De hele dag verzamelen zich spullen op de eettafel en tegen de avond krijg ik een lichte paniekaanval, past dit echt allemaal in de tassen?!  Maar een paar uur later staan er dan toch echt 6 fietstassen en een kar keurig gepakt in de kamer en is de tafel leeg. Ik moest soms selectief en streng zijn met wat er wel en niet mee kon. Vaak waren mijn spullen de klos zodat er iets extra's voor de kinderen mee kon. 
De nacht voor vertrek is eigenlijk altijd onrustig.  Paklijsten schieten door mijn hoofd, ik draai en ik zucht maar van goed slapen komt niet zo veel. Mijn kinderen hebben duidelijk de slaapgenen van hun vader want die slapen echt in elke situatie en moest ik dus ook wakker maken.  Met duffe ogen aan het ontbijt en een uur later zaten we op de fiets. Bestemming scouting labelterrein 's Gravenzande.
Het weer was stukken beter dan anderhalve week geleden en we schoten aardig op. 
Toen ik de routes aan het plannen was en zag dat het maar 38km, dus max 3 uur fietsen, was hield ik natuurlijk geen rekening met hooibergen en speeltuintjes die we onderweg tegen zouden komen.
Maar vrolijke kinderen fiets toch ook een stuk fijner.
Oh er wordt wel heel wat gemopperd onderweg hoor. De wind was ook gemeen hard en het stuk langs de nieuwe waterweg lang. Dan is het toch aan mij om ze weer op te vrolijken zodat ze toch weer even doorzetten. 
En de vermoeidheid was weer zo voorbij toen we op onze camping aan kwamen.  Een heerlijk groot scouting terrein met altijd gezellige drukte van de groepen scouts die er op kamp zijn. 
De tent staat zo en hoe heerlijk is het dan om even neer te ploffen met een kop thee.
Davita had echt trek en begon meteen aan het avondeten, Chili con carne, zoals onze familie traditie voorschrijft.  Het kleed is onze tafel en stoelen tegelijk.  Dat voelt zo heerlijk simpel, meer heb je eigenlijk niet nodig.
Nog voor het donker was sliepen we alle drie.

Ik werd wakker van een hard gekwetter, drie Vlaamse gaaien vlak voor de tent. Ruzie om, wat later bleek, een kikker.  
Rustig wakker worden, thee en stilte. Heerlijk. 
Doordat we op elke camping twee nachten blijven hebben we ook steeds een vrije, niet fiets dag. Dus om 11 uur sprongen we op de fiets en reden we naar het strand.  Over de duinen zagen we donkere wolken het land in drijven, maar wij lagen de hele middag in de zon. Voor het eerst in jaren weer gezwommen in de zee. Zelfs Saul, die bang is voor het onbekende en iets wat hij niet ziet, de bodem van de zee bijvoorbeeld,  had er enorme lol in.
Moe, rossig en ziltig van de dag strand lagen ze op tijd in bed. Voor begon in inpakritueel weer. Maar ook heel even een moment alleen.