woensdag 25 juni 2014

"Jouw soort mensen"

Sinds kort voel ik me in een hokje gepropt. Ja letterlijk gepropt. Het zit namelijk erg krap en ik voel als of ik een glazen kooi zit en bekeken word. Ik voel me ineens 'anders'. Oorzaak van dit gevoel zijn twee korte gesprekjes, incidenten op school. Maar de gevolgen zijn groot.
Ik was geïnteresseerd in een bepaald soort middelbare school.  Niet eens voor ons zelf maar voor een vriendin die een kind in groep 6 heeft. Ik hoorde dat een ouder op school haar kinderen op die school had en ik durfde het aan om haar eens naar de ervaringen op deze school te vragen.
Dat ik dit durfde te vragen, aan een Perfecte Moeder is al heel wat.
Het antwoord was duidelijk, verhelderend en doorslaggevend. Letterlijk. "Goh, waarom willen jullie naar die school? Dat is echt een hele goede school maar ik denk niet dat jullie soort mensen zich daar erg op hun gemak zullen voelen...." Daarna volgende een verhaal over het geloof en de manier waarop ZIJ dat beleefde en ze er van uit ging dat wij dat niet zo deden.
Mijn reactie was laf en mat. Maar ik was zo overdonderd dat ik echt niet wist wat ik moest doen. Niet eens omdat ze de vraag niet goed had begrepen, het was het tenslotte niet om ons gezin te doen, maar ook omdat ze zo'n vreselijk oordeel over mij klaar had.
Terug op de fiets werd ik er gewoon misselijk van. Dit noemt zich een christen? Iemand die liefde en hoop wil uitdragen? En nog erger, zij ziet mij dus als een minderwaardig persoon omdat wij er anders over denken.
Het koste mij erg veel moeite om nog enigszins normaal te doen tegen haar. Gelukkig is een sociaal praatje niet verplicht op school.

Het twee de doorslaggevende moment kwam iets later.
Ik sta bij de ouders bekend als een geitenwollensok-moeder die altijd zeurt over het slechte fruit beleid op school en de ongezonde traktaties. Toen mijn dochter op schoolreisje ging had ik zelf voor drinken en een koekje gezorgd. De door school verstrekte pakjes drinken bevatte zoetstoffen en daar kan ze niet goed tegen. Met uitslag en jeuk als gevolg. Dat wil ik natuurlijk niet en dacht even goed mee te denken en haalde zelf pakjes drinken en een alternatief koekje (zonder extra suiker). Volgens de juf was dit echt geen probleem.
Toch bleken twee ouders daar anders over te denken. Tijdens een onschuldig kletspraatje liet ik vallen dat ik dus voor mijn dochter wat anders had meegenomen en dat ik het toch wel jammer vond dat ze zoveel zoetigheid krijgen op school. Zo gingen ze weer pannenkoeken eten, met veel suiker of stroop, na een ochtendje speeltuin waar ze ook al snoep hadden gekregen. Ik zal wel weer een zeikerd zijn geweest want ineens viel een van die ouders toch tegen mij uit. Dat ik mijn kinderen toch iets moest gunnen en dat ze die calorieën er toch zo weer af hadden gespeeld. Dat kleine beetje suiker was toch niet zo erg. Waarom moet je steeds anders doen dan de rest?!


En die ene zin bleef nog lang nagalmen in mijn hoofd. Ik BEN anders, ik pas er niet tussen.

Het gaf een hol en leeg gevoel.
Het is niet erg om anders te zijn. Dat ene bruine schaap valt wel lekker op tussen al de witten schapen. Maar ik voel me een lama tussen de schapen. 
En ik denk dat het tijd is om opzoek te gaan naar andere lama's. 

vrijdag 20 juni 2014

De leraar en de leerlingen.

"Mam, heeft Jezus echt bestaan?"
Ik parkeer de auto snel op een veilige plek en kijk in het gepijnigde gezicht van mijn zoon.
"Je moet niet lachen hoor, maar ik weet niet wat ik moet antwoorden als ze vragen of ik in God geloof" 
En daarna volgt een reeks van overpeinzingen die ik aan de zware kant vind voor van een kind van 8.
Het is duidelijk dat hij er mee zit dat hij geen duidelijk antwoord heeft op deze vraag. Hij wil duidelijkheid, bewijzen.
Ik geef hem geen antwoorden maar stel vragen.
Mijn kinderen zitten op 'de school met de bijbel' wat inhoud dat het geloof bij alles voorop staat. Psalmen en bidden zijn dagelijkse kost. Een prima school een veilige haven voor de kinderen.
Wij zijn als gezin wel een uitzondering, want we gaan niet naar de kerk en zijn ook geen lid van een gemeente. Wat overigens helemaal niks zegt over de manier van leven.... Maar dat is een ander verhaal.
Dat mijn zoon met deze vraag komt laat mij zien dat hij niks voor waarheid aanneemt, hij blijft zelf heel goed nadenken. Dat vind ik erg mooi.

Ik zou hem willen meegeven om altijd kritisch te blijven,  altijd vragen blijven stellen en zelf nadenken! 

Wat was nou de conclusie van ons gesprek.
Jezus was een wijze man die de wereld mooier wilde maken.
Hij is geboren uit een moeder en heeft een gewone papa, God is zijn leraar en niet zijn vader. Hij is dood gegaan omdat de mensen het raar vonden wat hij zei. Maar hij is niet opgestaan.
Jezus was ook een leraar en zijn leerlingen werden ook leraren.
Maar hij was niet  goddelijk.





donderdag 5 juni 2014

De IKKE-lijst


Een IKKE-lijst, ja hetzelfde als een bucketlist maar dan speciaal een voor MIJ. Want bij het ontwikkelen van een (nog) sterkere IK hoort een lijst met dingen die IK wil doen.  Om de simpele reden dat het kan! Dat is ook het motto van deze lijst OMDAT HET KAN!
De volgorde is willekeurig. Ze zijn alle even leuk.
Als je denkt mij te kunnen helpen aan het voltooien van een van de activiteiten laat het dan weten. Wil je mee doen? Ach waarom ook niet. Ik ben ook heel benieuwd naar jullie top 3 lijst.

The Stig
Auto racen op een circuit.
Als ik 's nachts terug rij over een lege snelweg beeld ik me in dat ik in een raceauto zit. Wat moet het gaaf zijn om een keer te leren hoe de ideale bocht te nemen. En gewoon kei hard te mogen rijden.

De chef
Meedoen aan een kookwedstrijd.
Hoe vaak hoor ik niet dat ik mee moet doen aan masterchef of welk kookprogramma op tv dan ook. Of ik daar aan toe ben weet ik niet. Maar ik zou het erg leuk vinden om te zien waar ik wel sta met mijn kookkunsten.

De reiziger
Nog een keer meelopen in de 4-daagse van Nijmegen.
De tweede keer dat ik meeliep werd de toch na de eerste dag afgelast en dus heb ik nog steeds geen kroontje op de medaille. 

De bevoorrechte 
Meevaren met de canal parade tijdens de gay pride.
Omdat het kan en mag in Nederland! 

De diva
Zingen in een smartlappen koor.
Ik ben gek op een goede smartlap en zing dan ook hard mee. Het leed en de smart van anderen verlicht je eigen leven.

De huishoudster van Jan Steen
De helft van mijn spullen weg doen.
Wat moet dat lekker opruimen in huis. Zo veel spullen/rommel overal. Veel heb ik al in geen tijden gebruikt en ligt maar te liggen. Het zou zo veel ruimte scheppen in hoofd en huis.

De dromer
Miljonair worden
.... oh wacht, het motto was 'omdat het kan!' Laat deze dus maar zitten...

De leraar
Iets schrijven.
Soms heb ik de behoefte om mijn kennis en ideeën met andere te delen. 

De leerling
Nieuwe dingen leren en kennis opdoen
Boeken lezen, een cursus of opleiding doen. Alles om de horizon te verbreden en mij geest te verruimen. 

De huismus
Het huis THUIS maken
Na 8 jaar in dit huis is het nog steeds niet echt knus. Ik zou graag aan de slag gaan met verf en kwast om net die laatste dingen ook af te maken. 




woensdag 4 juni 2014

Een lege pagina


Een naamloos document, een lege pagina wat klinkt dat heftig. Maar geen zorgen hoor zo zwaar is het niet. Of toch wel???

Afgelopen winter had ik, ondanks het gebrek aan vorst, het gevoel te verstijven. Vast te roesten. Elke dag was  een copy van  de vorige. Oh ja werk genoeg zowel met Puur Lekkerland als met de kinderopvang. Soms zelfs zo veel dat ik een belangrijk ding uit het oog verloor. En achteraf denk ik, dat ik dat al een paar jaar aan het vergeten was. Want, hé je hebt een eigen bedrijf dat best lekker begint te lopen, je doet veel dingen er naast en hebt ook nog eens een leuk gezin. Dat klinkt toch perfect?! Maar toch dat ontevreden knagende gevoel. Mis ik iets?
En dan ineens is daar een gebeurtenis die alles op zijn kop zet.
Eind april worden we gevraagd om als beheerders op een Frans kasteel te gaan werken. De ideale baan voor ons. Veel vrijheid, uitdagend en in het buitenland. Iets waar we echt aan toe zijn. Het gaat allemaal zo snel dat we binnen een week het contract hebben getekend en Carlos onderweg is voor een eerste ontdekking in Frankrijk. Ondertussen zet ik alles inwerking om de kinderen eerder van school te kunnen halen, leerplicht ambtenaar en school zijn zeer positief en doen er alles aan om het rond te krijgen, ook in zo'n kort tijdsbestek. Ook vind ik iemand die erg graag in ons huis wil komen wonen in de maanden dat wij weg zijn. Kortom alles loopt voorspoedig. Maar na een week komen de eerste scheurtjes in het vertrouwen naar de Nederlandse eigenaar. Verhalen die niet blijken te kloppen en steeds wisselende berichten. Ook komt Carlos na twee weken thuis met een heel ander beeld van het kasteel en de huisjes er om heen dan was geschetst. En ineens gaan bij ons de alarmbellen af. Ons instinct slaat letterlijk alarm. En zonder dat we het samen hebben overlegt voelen we hetzelfde. DIT VOELT NIET GOED. Na een kwartier overleg is daar het besluit, we stoppen er heel snel mee voordat we er echt spijt van krijgen. En ons gevoel bleek het juiste, diezelfde week krijgen we een telefoontje van de beheerders van vorige jaren. Laten we het er op houden dat zij nu nog in een rechtszaak verwikkeld zijn.....
Na drie weken achtbaan waren we weer bij hetzelfde punt beland. Of toch niet?

De klap heeft het knagende gevoel open gescheurd en ineens is daar het echte probleem.
Het is tijd om weer voor mezelf te gaan kiezen. Ik heb nu gezien dat luisteren naar het gevoel en ook echt er naar handelen positief kan zijn. Niet altijd voor de veilige weg kiezen maar de sprong zo nu en dan te wagen.
In de afgelopen weken heb ik veel kunnen nadenken en zijn er al een paar dingen duidelijk geworden. Door middel van dit blog wil ik het voor mezelf nog helderder krijgen. Door het op te schrijven dwing ik mezelf om de juiste woorden voor het gevoel te vinden en zo een idee of gevoel body te geven. Aan de lezer is het om mij te stimuleren, activeren en natuurlijk de hemel in te prijzen als ik daar behoefte aan heb. Maar schroom ook niet om kritisch te zijn en vragen te stellen.

Voorlopig ben ik nog een naamloos document, maar de eerste woorden van de tocht zijn gezet.