Hoofd, Hart en Handen

 Juni 2019 Het sloop er weer langzaam in, maar veel sneller dan ik verwacht had. Verveling. Niet zo'n verveling dat je op zondag middag een beetje suf voor je uit ligt te staren op de bank en eigenlijk wel IETS leuks wilt gaan doen in de zon maar niet weet WAT. Nee het grote vervelen op mijn werkplek. Het malen, het tellen en de irritaties die zich opstapelen. Opstapelen tot dat de toren omvalt en ik instort en lichamelijk ziek word. Nu achteraf zie ik een patroon dat zich al 25 jaar herhaald. Maar op dat moment ervaar ik het als iets dat nu eenmaal bij mij hoort, ik herken het opstapelen van de spanning nog niet.  Ik werk op een kaasboerderij. Ben er, zoals bijna al mijn baantjes ingerold, via via of gewoon omdat ik aanbood om te helpen. Zo ook hier. Het was niet de bedoeling om in de fabriek te helpen, dag in dag uit in de herrie en zonder daglicht is niks voor mij. Ik had voorgesteld om in de winkel te helpen, daar konden ze wel wat hulp gebruiken. Maar ik rolde iets te ver...

 #3 "Kom Ruth, niet zo gauw opgeven" "Wat jammer dat je het niet eens probeert" "Wie het niet probeert....." Hoe vaak het ik dit soort zinnetjes als kind niet gehoord. Vooral op school had ik moeite met nieuwe leerstof.  Nieuwe dingen zijn eng. Want ik KAN het niet.  Juist, ik beken; ik wilde dingen KUNNEN en niet LEREN.  Zo lang ik me kan herinneren heb ik deze gedacht of beter, dit gevoel. Want ik kon het tot voor kort niet onder woorden brengen. Ik heb 30 jaar gedacht dat ik middelmatig tot laag intelligent was en snel opgaf, geen ruggengraat had en zeker geen doorzetter. Want zover ik mij kon herinneren had ik  nog nooit ergens echt mijn best voor gedaan.  De lagere school was een eenzame kille tijd met veel pesten en hopeloosheid. Leren was moeilijk; de klas uit moeten voor extra opdrachten in een kamertje, alleen. Altijd een van de slechtste in de klas. En alleen maar omdat ik steeds het gevoel had dat ik toch nooit zou leren en dus maar op gaf of er...