Hoofd, Hart en Handen

Het is een wekelijks terugkomend en noodzakelijk kwaad, de weekboodschappen. De een doet het voor een hele maand in een keer de ander gaat elke dag naar de supermarkt. De een heeft een weekmenu de andere verzint ter plekke wat er gegeten gaat worden.  Hoe je methode ook is, de kosten zijn ongeveer gelijk. Het Nibud geeft aan dat een gezin met vader-moeder en twee kinderen onder de 10 jaar gemiddeld €100 per week uit geven aan weekboodschappen.  Ik vraag me ook af of dingen als tandpasta, wc papier en schoonmaak spullen ook in dit bedrag zijn opgenomen zijn. Als ik naar mijn eigen budget kijk kom ik lager uit. Zeker in tijden van goed op de kleintjes letten. Een goede vriendin die met drie opgroeiende tiener kinderen in huis zat kreeg van de sociale dienst een bedrag van €45,- per week voor het hele gezin. Dat is €1,60 per persoon per dag! De Wereldbank heeft de grens van echte armoede getrokken op $1,25 per dag. Dus met de €45,- per week zit het Nederlandse gezin maar net iet...

Ik sta met mijn handen in het brooddeeg als ik de nieuwslezeres hoor zeggen dat arme mensen dom zijn. Ineens vind ik het jurkje dat ze aan heeft een stuk minder leuk en ik voel een golf van woede opkomen. Hoezo, arme mensen dom? Ik mag me, volgens het CBS rekenen tot de armste laag van de bevolking maar ik voel mij absoluut niet  dom! Uit frustratie heb ik niet meer geluisterd naar wat er verder werd gezegd, Maar die ene zin bleef lang in mijn hoofd zitten. En ja wel, een paar weken later kom ik op facebook exact dezelfde zin tegen. Nu zat er een artikel aangekoppeld en dat las ik door en kwam tot de nuchtere conclusie "ja, arme mensen zijn dom". Dus ik ook. Maar met de bewustwording kwam ook de ommekeer.  Ik kan nu wel uit gaan leggen wat de onderzoekers hebben onderzocht en hoe ze tot deze conclusie zijn gekomen maar misschien is het wel veel duidelijker als ik gewoon vertel over mijzelf. En waarom ik het ineens eens ben met deze stelling.  In de afgelopen 4 ja...

Gelach als ik net voorbij loop, blikken op het schoolplein of gewoon een blik in een winkelruit. Het is genoeg om mij in een spiraal van doemdenken te laten glijden.  Ik las dit blog van De Heldin en realiseerde me dat ik ook een erg slechte relatie met mezelf heb op dit moment. Ik kan andere erg goed helpen positief te gaan kijken naar zich zelf, maar bij mezelf lukt het toch minder goed. Een beetje als of je hele goede opvoed tips geeft maar je eigen kinderen zijn twee tot op het bod verwende, zeurende, grondstampers. Hoe vaak zeg ik niet oprecht tegen een vriendin "wat zie je er goed uit zeg!" terwijl ik dat nou zelden in de spiegel tegen mezelf zeg. Gelukkig weet ik dat ik het kan doorbreken maar soms is het erg sterk.  In een kleine tien jaar ben ik bijna 100 km afgevallen, aangekomen en weer afgevallen. Ok, ik kreeg twee kinderen in die tijd, maar toch een gigantisch gewicht. En gelukkig weet ik dat deze cirkel voorgoed verbroken is. Eigenlijk was één...

Nu een van de meest gehoorde opmerkingen afgelopen zomervakantie, toen bekend werd dat de nieuwe school van de kinderen 10 km van ons huis staat is "dan ga je toch wel met de auto of worden ze met een busje gehaald?" Mijn antwoord was elke keer zeer duidelijk, Nee we gaan op de fiets. En ik heb daar zo mijn redenen voor. Van milieutechnische tot financiële argumenten maar vooral een fysiek argument. Van fietsen word ik blij! Ik heb fietsen altijd een prettige bezigheid gevonden, praktisch ook vooral. Het gaat sneller dan lopen, minder vermoeiend ook en op de fiets kan je meer vervoeren. Ik ben ook echt zo iemand die met honderd tassen aan het stuur van de markt naar huis slingerd. Toen ik een jaar of 18 was kocht ik van het geld dat ik bij elkaar had gespaard met appels plukken een echte racefiets,  een grijze giant met een framemaat 47. Nog met een ouderwets schakelsysteem aan het frame. Een aantal jaar maakte ik tochtjes van 40-50 km door de regio. Onderweg fanta...

Dinsdag 14.45 uur en ik sta op een zonnig schoolplein te wachten op het einde van de eerste schooldag. De bel. De eerste kinderen stormen naar buiten. Ik kijk naar de deur  en zie mijn meisje met rode wangen en haar armen vol spullen naar buiten stappen. Druk ingesprek met een blond meisje. Ze ziet mij en komt naar mij toe rennen. "mam mam mam, het was echt heeeeel leuk, we hebben leren weven, getekend en buiten gespeeld... " Ze ratelt nog even door. Daar komt ook Saul naar buiten, samen met een jongen. Ik vang nog net zijn tas en jas en hoor bij het voorbij rennen iets over een speelafspraak. Binnen 5 minuten zijn al mijn angsten en twijfels weg die 6 weken als een steen in mijn maag lag. Op de weg terug zien we lama's  in de wei staan......