Hoofd, Hart en Handen

 Juni 2019 Het sloop er weer langzaam in, maar veel sneller dan ik verwacht had. Verveling. Niet zo'n verveling dat je op zondag middag een beetje suf voor je uit ligt te staren op de bank en eigenlijk wel IETS leuks wilt gaan doen in de zon maar niet weet WAT. Nee het grote vervelen op mijn werkplek. Het malen, het tellen en de irritaties die zich opstapelen. Opstapelen tot dat de toren omvalt en ik instort en lichamelijk ziek word. Nu achteraf zie ik een patroon dat zich al 25 jaar herhaald. Maar op dat moment ervaar ik het als iets dat nu eenmaal bij mij hoort, ik herken het opstapelen van de spanning nog niet.  Ik werk op een kaasboerderij. Ben er, zoals bijna al mijn baantjes ingerold, via via of gewoon omdat ik aanbood om te helpen. Zo ook hier. Het was niet de bedoeling om in de fabriek te helpen, dag in dag uit in de herrie en zonder daglicht is niks voor mij. Ik had voorgesteld om in de winkel te helpen, daar konden ze wel wat hulp gebruiken. Maar ik rolde iets te ver...

Ik werd vorige week wakker met zo'n raar, beetje onbestemd gevoel in de buik. Wat onrustig en somber. Aan het weer kon het niet liggen, de zon scheen op st Jan sterkte. Nee hier waren hogere krachten aan het werk. De draken in mijn hoofd staken de kop weer op. En dan weet ik het, natuurlijk het is de tijd van Michael! Na al die jaren verrast het me nog steeds, ineens is het er weer. De tijd van oogsten, afsluiten en laten sudderen. Maar bij mij ook extreme onrust in mijn lijf, angst om het hart en twijfel in het hoofd. Draken om te verslaan. En dit jaar zijn bepaalde draken extra goed gevoed, op topniveau! De onrust, de angst en de twijfel over 'doe ik er wel goed aan wat ik doe?' 'bescherm ik mijn eigen grenzen wel voldoende?' 'moet ik kritischer zijn of is een keer niet dwarsliggen ook OK?' Een verkoudheid, een hoestbui en benauwd. Normaal zou ik kippensoepjes maken, de kinderen tussen de wol stoppen en verzorgen. Nu maak ik me vooral zorgen. Niet dat ze z...

Toen ik een aantal jaar gelden de wonderen wereld van het composteren aan het ontdekken was, kwam ik ook het woord bokashi tegen. Ik liet het toen links liggen omdat het mijn onnodig ingewikkeld leek met het kopen van een dure bak en bio culturen.  Ik koos toen voor een groot compostvat dat achter in de tuin nu al 3 jaar zijn werk doet. Het gaat zeer traag, na 1,5 jaar komt de eerste compost onder uit het luikje. Maar het is ideaal voor het grove tuinafval en het vat staat niet in de weg.  Net als compost moeten ideeën soms ook rijpen voordat ze goed bruikbaar zijn en dat rare Japanse woord bleef in mijn hoofd rond hangen. En toen ik me weer eens vreselijk ergerde aan het vele keuken afval dat in de GFT bak eindigt, plopte het idee weer op en ben ik me er echt in gaan verdiepen.  Wat is bokashi? Letterlijk betekent het 'vervagen' of ' oplossen' en wordt vooral gebruikt om het proces van fermenteren en composteren mbv micro organisme aan te duiden.  Het is absoluut g...

Als je dit blog even snel door kijkt, bekruipt je wellicht een gevoel van vluchten, kop in het zand en “oh dat ga ik nooit leren”. Maar ik beloof je dat je met wat oefenen, doorzettingsvermogen en een goede dosis humor over een paar weken, twee warme sokken aan je voeten hebt zitten.  Echt het lijkt een stuk ingewikkelder dan het is! Basismateriaal 5 breinaalden maar 2,5 100 gr sokkenwol 2 steekmarkeerders Stopnaald Schaar Afkortingen en termen GK = goede kant VK = verkeerde kant R = recht of tricosteek  AV = averecht AV afhalen = de steek insteken als AV maar zonder te breien overzetten op de andere naald.  Rsbr = recht samen breien St = steken Boordsteek = 2r2av  Opzet en boord  Kijk in de maattabel voor het aantal steken dat je op moet zetten voor jouw maat sokken. In dit boekje neem ik maat 38 als voorbeeld. 
Zet het juiste aantal steken op +1. Deze +1 wordt gebruikt om de cirkel te sluiten. Verdeel ze gelijk over de naalden. De +1 op naald 4.
 Leg het vierk...

 Ik krijg steeds vaker de vraag of ik iets meer over mijn truien en sokken wil vertellen. Het mag duidelijk zijn dat ik dol enthousiast ben over het breien en dat ik ook andere stimuleer om vooral de pennen op te pakken. Het is ontspannend en terwijl je creatief bezig bent maak je ook nog eens een prachtig duurzaam kledingstuk.  Hoewel ik ook wel eens zit te ploeteren en er ontsnapt wel eens een vloek als het niet wil lukken, geloof ik echt dat breien zeer meditatief is.  Met nog meer brei blogs in het vooruitzicht maak ik een 3 sterren rangschikking voor de moeilijkheidsgraad van het patroon.  *     B eginner , je hebt de basis techniek van het breien onder de knie en kunt  patronen lezen **   Gevorderd , je snapt de techniek van inbreien en kunt complexe patronen lezen *** Eindbaas , de wondere wereld van het breien heeft voor jouw geen geheimen meer! Om een beetje aan te sluiten bij een verhaal over sloffen vilten , dat veel bezocht wordt ...

  Wie had ooit gedacht dat ik nog eens een stuk zou schrijven over hardlopen? Dat ik überhaupt enthousiast zou zijn over sport? Nou het is dan toch echt zo ver. Ik ga in dit blog proberen uit te leggen wat hardlopen met de methode Run Walk Run is en hoe ik het toe pas. En waarom het voor mij werkt.  Het lukt niet! Afgelopen februari begon ik aan de derde poging om 5 km hard te lopen. Aan de voorbereiding kan het niet liggen. Ik had een top trainer ( Ik Begin Vandaag ) en een schema waar ik me prima in kon vinden. Kocht een paar flitsende schoenen en een hardloopdagboek voor al mijn prestaties. De eerste weken ging ook echt heel lekker, mentaal lukte het deze keer om niet meteen op te geven als een training niet goed ging. Ik deed hem gewoon nog een keer en nog een keer net zo lang tot het lukte.  Toch bleef ik een beetje hangen rond de 4" aan een stuk hardlopen, het lukte niet om verder te gaan zonder dat mijn benen gewoon stopte met rennen. Ja dat zit tussen mijn oren, d...

  Een aantal jaar geleden zou ik hebben staan juichen bij alleen al het idee,  dat de kinderen iets meer tijd op hun eigen kamer zouden doorbrengen. Waar was dan het omslagpunt dat ze zo veel op hun kamer zitten dat we nu op verschillende eilandjes leven. Ik mis het samen zijn, de gezelligheid en zelfs het geluid. Ik voel me enigszins nutteloos omdat ze mij niet meer nodig hebben. En soms bekruipt het gevoel van eenzaamheid me in een vol huis.  De afgelopen dagen rond de kerst waren grijs en somber, ik twijfel nog of dat alleen het weer was buiten of dat mijn gemoed daar ook een rol in speelde. Het maakt mij verdrietig om te zien dat we met z'n vieren in een huis leven maar we onszelf  zo hebben geïsoleerd op ons eiland dat Darwin er een studie van zou hebben gemaakt.  Oh ik heb niet het idee dat de andere er onder lijden hoor, zo te horen vermaken ze zich prima met personen die ergens anders op de wereld ook op hun eiland zitten en naar een beeldscherm staren. ...

Ik vertelde al eerder dat ik sommige gebeurtenissen zeer helder heb onthouden, vaak gekoppeld aan geuren of eten. Zo ook deze herinnering.  1 januari 1991. Zo als altijd gaan we op nieuwjaarsdag naar oma V. We krijgen warme worstenbroodjes en kijken het nieuwjaarsconcert en het schansspringen van Garmisch Partenkirchen. Die dingen zijn nu onlosmakelijk met elkaar verbonden.  Ik mag van Oma iets in de grote witte kast in de kinderkamer zoeken, deze kast zit vol met, in mijn ogen schatten, dingen van vroeger. Ik vind een dagboek waar slechts 1 pagina is beschreven in het handschrift van mijn moeder. Ik ben opslag verliefd op het rood Chinese motief op de kaft en de tekening op de lege pagina's. De beschreven pagina wordt er uit gehaald en ik mag het dagboek hebben.  Op donderdag 24 januari 1991 schrijf ik voor het eerst in mijn dagboek. Om er daarna nooit meer mee op te houden. Wat ik die dag schreef blijft vooralsnog een geheim, want dat is een dagboek. Een plek waar je je...

#4 Als kind wilde ik niet sporten, ik vond zweten vies. Dat was iets wat zo sterk in mijn hoofd vast zat dat elke vorm van sport (behalve een periode dat ik wilde hockeyen) tegen hield. Achteraf misschien heel raar en wie weet hoe het was gegaan als iemand dat doorbroken had. Ik zat dus ook nergens op, ja zwemmen en een blauwe maandag op ballet, maar daar viel ik een ietsjepietsje uit de toom. Zwemmen heb ik tot ver in mijn tienerjaren gedaan, maar dat was vooral voor de sociale contacten, dat badderen deed ik er maar bij.  Nee je kan niet zeggen dat mijn leven met bewegen doordrenkt was vroeger. Ja op tv, dat wel. Zodra we een tv hadden (goed antroposofisch gezin dus hielt mijn moeder het zo lang mogelijk tegen, wel zónder zijde kleedje) keek ik graag naar sport; wielrennen, voetbal, tennis. Topsport intrigeerde me, wat dreef die sporters  dat ze zo ver gingen om de top te bereiken? Soms had ik diepe spijt dat ik nooit bij mezelf opzoek was gegaan naar iets om de beste in te ...

 #3 "Kom Ruth, niet zo gauw opgeven" "Wat jammer dat je het niet eens probeert" "Wie het niet probeert....." Hoe vaak het ik dit soort zinnetjes als kind niet gehoord. Vooral op school had ik moeite met nieuwe leerstof.  Nieuwe dingen zijn eng. Want ik KAN het niet.  Juist, ik beken; ik wilde dingen KUNNEN en niet LEREN.  Zo lang ik me kan herinneren heb ik deze gedacht of beter, dit gevoel. Want ik kon het tot voor kort niet onder woorden brengen. Ik heb 30 jaar gedacht dat ik middelmatig tot laag intelligent was en snel opgaf, geen ruggengraat had en zeker geen doorzetter. Want zover ik mij kon herinneren had ik  nog nooit ergens echt mijn best voor gedaan.  De lagere school was een eenzame kille tijd met veel pesten en hopeloosheid. Leren was moeilijk; de klas uit moeten voor extra opdrachten in een kamertje, alleen. Altijd een van de slechtste in de klas. En alleen maar omdat ik steeds het gevoel had dat ik toch nooit zou leren en dus maar op gaf of er...

 #2 Ik ben vaak eenzaam! Of moet ik zeggen 'ik Voel me vaak eenzaam'?  Zijn of voelen.  Zijn, is iets dat in je binnenste eigen huist. Ik ben.  Ben ik echt eenzaam of heb ik het gevoel dat ik dat ben?  Zijn is een feit, iets wat is, maar een gevoel is iets vloeibaars, iets wat voor iedereen verschillend kan zijn.  Ik zie door de week, buiten mijn gezin, waarschijnlijk net 10 mensen. Met 8 daarvan spreek ik niet meer dan 3 woorden. Het langste gesprek voer ik waarschijnlijk met de boodschappenbezorgers.  Corona, hoor ik je denken. Ja en Nee. Het klopt dat ik nu minder onderneem, ik heb in geen maanden gewerkt en er op uit voor musea of tentoonstelling zit er nu ook niet in.  Maar het gebrek aan contacten had ik voor dit virus ook al.  Oh, ik leg makkelijk contacten, babbel ook heel vlot en graag. Maar mensen blijven niet bij mij plakken. Ik heb geen vriendschappen. Iemand die er altijd is. Waarmee je alles deelt. Jaren heb ik me afgevraagd of ...

 #1 Noem het een afwijking, maar mijn herinneringen zijn vaak gevuld met geuren en smaken. Zo hang ik gebeurtenissen op aan wat ik die dag at of komt er een herinnering boven als ik een bepaalde geur ruik. Keurig geordend zitten de herinneringen opgeborgen om bij het ruiken of proeven van iets meteen naar de oppervlakte te komen zodat ik ze in geuren en kleuren kan herbeleven.  Gisteren liep ik de kamer van mijn dochter in en werd ik getroffen door zo'n ervaring. Ik rook iets dat op rottende groenten leek maar ook iets van schroeilucht. Ik weet het, zeer raar om dat in de kamer van een puber te ruiken. Alhoewel je daar de meest bijzondere dingen kan aantreffen, maar dat is voor een volgend stukje. Die geur bracht mij plotsklaps terug naar het jaar 1990, 11 november, Dordrecht, 7e klas. Sint Maarten. We zijn net zingent langs de deuren geweest, een muzikale klas, dus driestemmig en in canon. De deuren in de wijk rond school gingen  snel open en de vaak oudere mensen keken ...

Waarom wachten tot januari met goede voornemens als ze te leuk zijn om er mee te wachten? Komend jaar wil ik minstens één keer per maand er op uit trekken om Nederland en haar bewoners beter te leren kennen. Ik trek naar steden, dorpen en de natuur om te ontdekken wat Nederland voor moois te bieden heeft. En daar wil ik over schrijven zodat jullie enthousiast worden. Om mijn ontdekkingstochten wel wat overzichtelijk te maken heb ik een paar 'regels' bedacht *  Ga langs de VVV als die er is * Maak een (stads)wandeling met of zonder gids * Bezoek één of meerdere musea waar je nog niet geweest bent * Eet of drink een lokaal lekkernij Op de radio komt de spot zo vaak voorbij dat je er eigenlijk niet meer omheen kan. Leiden is de stad waar Rembrandt het licht zag. Dus ik naar Leiden om te kijken of ook ik het licht ga zien. Ik kwam veel in Leiden, 20 jaar geleden toen mijn beste vriendin er woonde ontdekte ik de studentenhuizen en de café's. Later was Leiden onlosmakeli...